2006-06-09

De-automatiseren : de natuur tegemoet


Je staat minutenlang op de bus te wachten en elke keer komt ze met vertraging langsrijden. Je kan het al wel vergeten om die trein te halen of nog eens op tijd op die vergadering aan te komen. Op een ochtend sta je te sukkelen met de broodrooster en ben je twee minuten later aan die bushalte. Tijd genoeg, normaal gezien. 5 minuten.. 10 minuten.. geen bus te zien. Deze keer was ze op tijd...
Als we er bij stil gaan staan, moeten we dan niet toegeven dat we veel te vaak geleid worden door de maatschappij? Onze maatschappij wordt alsmaar drukker en alles moet altijd sneller en sneller gaan, en er wordt dan maar van ons verwacht dat we kunnen volgen. Het moet wel, we hebben geen andere keuze. En fouten maken? Oh nee! Daar is ze te geautomatiseerd voor, dat kunnen onze volautomatische machienen niet vatten, want flexibiliteit.. dat heeft men hen nooit voorgeprogrammeerd.

Wil dat dan niet zeggen dat we geleid worden door de maatschappij, terwijl wij het zijn die die maatschappij dan weer in handen nemen (of hadden) door alsmaar meer te willen en meer uit te vinden? Vergeten ingenieurs bewust flexibiliteit te programmeren in machienen? Doen ze dat opdat we de moeite zouden doen om toch op tijd te komen, zodat de potjes die uit de machienen rollen kunnen gecontroleerd worden en op tijd van de band gehaald? Misschien werken de ingenieurs van de potjesmachienen wel samen met de ingenieurs van de broodroosters? Doordat de potjesmachienen geen flexibiliteit kennen, gaan de mensen ervoor zorgen dat hun broodrooster goed werkt en kopen ze beter een nieuwe vóór de huidige versleten is dan erna, om toch maar op tijd te komen. Ja, daar zal wel een vorm van samenwerking bestaan tussen die twee ingenieurs...
Hebben die ingenieurs er dan zelf nooit last van dat ze zich moeten haasten om ergens op tijd te komen? Of geldt dat voor hen niet? Ik word ingenieur! Ah ja.. zoiets storend als het geleid worden door de maatschappij, het kan toch niet dat je daar bewust voor kiest (in naam van honderden anderen)?

Soms durft een enkeling het aan. Soms is er iemand die zich de vraag durft stellen, maar veel verder gaan.. oh nee, dat kan niet in onze maatschappij! "Zou er geen manier zijn om te ontsnappen aan de controle en gehaastheid van onze maatschappij?" Een durver! Heeft u het al eens geprobeerd? Maar echt geprobeerd. Heeft u al eens geprobeerd te leven los van de maatschappelijke normen en verwachtingen? Een eigen leven leiden, zonder verplichtingen. Enkel datgene doen waar je op dié moment zin in hebt. Ongetwijfeld.. een dag of twee.

Wel.. ik ga er ook naar op zoek. Eind september.
De-automatiseren in de natuur. Geen technologische snufjes, met uitzondering van een fototoestel in de mate dat dat mogelijk zou zijn. Geen geautomatiseerde klok, enkel het vallen van de avond en het krieken van de dag. Geen grasmaaiers, enkel kuddes van honderden schapen die lopen te grazen door de wei. Losbollig doen en genieten. Ik dénk dat ik het gevonden heb.. ik hoop het!
Schotland.
Twee weken lang laat ik onze gejaagde maatschappij achter, met enkel nog die verplichte voorwaarde dat ik op tijd terug aan het vliegveld ben om de (op voorhand geboekte.. volautomatisch) vlucht naar gehaastheid en gecontroleerdheid, de wereld van de normen en de verplichtingen, terug te nemen. Van 13 tot 27 september ga ik, samen met drie anderen, wandelen in Schotland. De West Highland Way. Goed voor 152 km, verspreid over zoveel dagen als we maar willen. Heerlijk genieten. Vrij zijn, puur, één met de natuur zoals dat vroeger zou geweest zijn. Naar het schijnt. We proberen het gewoon, en als het lukt, dan stuur ik jullie als volgelingen allemaal naar het Mekka van de rust.. als het lukt.


Eerst nog enkele maanden op tijd zijn en slaafs de mensenkudde volgen. Zoals dat hoort. Met af en toe een rebelse uitval op Chirokamp. Daar kan dat, in beperkte mate. Heerlijk!

Hoewel.. met tijden voel ik me helemaal niet opgejaagd of gecommandeerd. Als ik daarover nadenk en begin te dagdromen. En dát kunnen we allemaal doen. Nu en overal. Als het maar niet te lang duurt...

Uw Grootmeester, Jelvis

2006-06-07

Inleiding 'Beginselen der Zelfreflectie'


Ik heet mezelf van harte welkom op de Wondere Wereld van het Webloggen, de www.

Waar zijn we in godsnaam mee bezig als we over onszelf willen vertellen op een publiek forum, dat de www toch wel is? Zijn we zo ijdel & narcistisch dat we willen dat onze medemens ook zo'n groot gevoel krijgt in het hoofd ... niet van zichzelf dan, maar over mij? Of zoeken we gewoon een uitlaatklep voor onze ideeën en hoofdspinselen?

Misschien willen we wel gewoon aan zelfreflectie doen. Onze eigen gedachten tastbaar maken door ze uit te typen en op deze manier met afstand terugkijken naar wat we zelf hebben gedacht. Misschien begrijpen we onszelf daardoor beter, of krijgen we toch het gevoel dat we een poging doen om ons te begrijpen. Misschien is dit wel de nieuwe vorm van zelfbezinnen, e-bezinnen... Waar men vroeger enkele dagen in afzondering kroop en wachtte op een visioen, gaat men nu zijn eigen gedachten ordenen en uitgetypt wegzetten op de www om er nadien terug naar te kunnen kijken als iets dat niet van zichzelf is.
Dat maakt het makkelijker om kritiek te geven, is het niet? Kritiek geven op een ander is toch altijd heel wat makkelijker geweest dan het geven van zelfkritiek? Dan doen we toch gewoon alsof we kritiek geven op wat een ander heeft geschreven en vergeten we heel even dat wij het zelf waren die fracties van tijden geleden die verwoorde gedachtenstroom hebben geproduceerd. Eerst in ons hoofd, daarna met de vingers vloeiend op het scherm en zo met een klik op de muis op de www getoverd...

Meegaan met de tijd vergt in ieder geval ook aanpassing aan die tijd. En als we niet proberen, weten we ook niet of de aanpassingen die we toepassen ook de juiste zijn. Of net niet, maar daar is dan weer de tijd om het uit te wijzen.

Ach.. u leert mij wel kennen! Het was in ieder geval een groot genoegen me welkom te mogen heten op de www en me een beetje 'filosofisch' voor te doen. Af en toe groots doen, daar houd ik wel van!

Uw Grootmeester, Jelvis.